It is clear and evident that the payment of the Right of God is conducive to prosperity, to blessing, and to honour and divine protection. Well is it with them that comprehend and recognize this truth and woe betide them that believe not. And this is on condition that the individual should observe the injunctions prescribed in the Book with the utmost radiance, gladness and willing acquiescence. It behoveth you to counsel the friends to do that which is right and praiseworthy. Whoso hearkeneth to this call, it is to his own behoof, and whoso faileth bringeth loss upon himself. Verily our Lord of Mercy is the All-Sufficing, the All-Praised.
It is incumbent upon everyone to discharge the obligation of Huqúq. The advantages gained from this deed revert to the persons themselves. However the acceptance of the offerings dependeth on the spirit of joy, fellowship and contentment that the righteous souls who fulfil this injunction will manifest. If such is the attitude acceptance is permissible, and not otherwise. Verify thy Lord is the All-Sufficing, the All-Praised.
O Thou beloved of my heart and soul! I have no refuge save Thee. I raise no voice at dawn save in Thy commemoration and praise. Thy love encompasseth me and Thy grace is perfect. My hope is in Thee.
O God, give me a new life at every instant and bestow upon me the breaths of the Holy Spirit at every moment, in order that I may remain steadfast in Thy love, attain unto great felicity, perceive the manifest light and be in the state of utmost tranquillity and submissiveness.
Verily, Thou art the Giver, the Forgiver, the Compassionate.
Man is like unto a tree. If he be adorned with fruit, he hath been and will ever be worthy of praise and commendation. Otherwise a fruitless tree is but fit for fire. The fruits of the human tree are exquisite, highly desired and dearly cherished. Among them are upright character, virtuous deeds and a goodly utterance. The springtime for earthly trees occurreth once every year, while the one for human trees appeareth in the Days of God--exalted be His glory. Were the trees of men's lives to be adorned in this divine Springtime with the fruits that have been mentioned, the effulgence of the light of Justice would, of a certainty, illumine all the dwellers of the earth and everyone would abide in tranquillity and contentment beneath the sheltering shadow of Him Who is the Object of all mankind. The Water for these trees is the living water of the sacred Words uttered by the Beloved of the world. In one instant are such trees planted and in the next their branches shall, through the outpourings of the showers of divine mercy, have reached the skies. A dried-up tree, however, hath never been nor will be worthy of any mention. Happy is the faithful one who is attired with the vesture of high endeavour and hath arisen to serve this Cause. Such a soul hath truly attained the desired Goal and hath apprehended the Object for which it hath been created. But a myriad times alas for the wayward who are like unto dried-up leaves fallen upon the dust. Ere long mortal blasts shall carry them away to the place ordained for them. Ignorant did they arrive, ignorant did they linger and ignorant did they retire to their abodes.
I charge you all that each one of you
concentrate all the thoughts of your heart
on love and unity.
When a thought of war comes,
oppose it by a stronger thought of peace.
A thought of hatred must be destroyed
by a more powerful thought of love.
Thoughts of war bring destruction to all
harmony, well-being, restfulness and content.
Thoughts of love are constructive of
brotherhood, peace, friendship, and happiness.
When soldiers of the world draw their swords to kill,
soldiers of God clasp each other’s hands!
So may all the savagery of man disappear
by the Mercy of God, working through
the pure in heart and the sincere of soul.
Do not think the peace of the world
an ideal impossible to attain!
Nothing is impossible to the
Divine Benevolence of God.
If you desire with all your heart, friendship
with every race on earth, your thought,
spiritual and positive, will spread;
it will become the desire of others,
growing stronger and stronger,
until it reaches the minds of all men.
Do not despair! Work steadily.
Sincerity and love will conquer hate.
How many seemingly impossible events
are coming to pass in these days!
Set your faces steadily towards the Light of the World.
Show love to all; “Love is the breath of the
Holy Spirit in the heart of Man.”
Take courage! God never forsakes
His children who strive and work and pray!
Let your hearts be filled with the
strenuous desire that tranquillity and
harmony may encircle all this warring world.
So will success crown your efforts,
and with the universal brotherhood
will come the Kingdom of God in peace and goodwill.
Pure and sanctified art Thou, O my God! How can the pen move and the ink flow after the breezes of loving-kindness have ceased, and the signs of bounty have vanished, when the sun of abasement hath risen, and the swords of calamity are drawn, when the heavens of sorrow have been upraised, and the darts of affliction and the lances of vengeance have rained from the clouds of power — in such wise that the signs of joy have departed from all hearts, and the tokens of gladness have been erased from every horizon, the gates of hope have been shut, the mercy of the supernal breeze hath ceased to waft over the rose-garden of faithfulness, and the whirlwind of extinction hath struck the tree of existence. The pen is groaning, and the ink bewaileth its plight, and the tablet is awestruck at this cry. The mind is in turmoil from the taste of this pain and sorrow, and the divine Nightingale calleth: “Alas! Alas! for all that hath been made to appear”. And this, O my God, is from naught but Thy hidden bounties.
Strive, therefore, to create love in the hearts in order that they may become glowing and radiant. When that love is shining, it will permeate other hearts even as this electric light illumines its surroundings. When the love of God is established, everything else will be realized. This is the true foundation of all economics. Reflect upon it. Endeavor to become the cause of the attraction of souls rather than to enforce minds. Manifest true economics to the people. Show what love is, what kindness is, what true severance is and generosity. This is the important thing for you to do. Act in accordance with the teachings of Bahá'u'lláh. All His Books will be translated. Now is the time for you to live in accordance with His words. Let your deeds be the real translation of their meaning. Economic questions will not attract hearts. The love of God alone will attract them. Economic questions are most interesting; but the power which moves, controls and attracts the hearts of men is the love of God.
The future civilization envisaged by Bahá’u’lláh is a prosperous one, in which the vast resources of the world will be directed towards humanity’s elevation and regeneration, not its debasement and destruction. The act of contributing to the Fund, then, is imbued with profound meaning: it is a practical way of hastening the advent of that civilization, and a necessary one, for as Bahá’u’lláh Himself has explained, “He Who is the Eternal Truth—exalted be His glory—hath made the fulfilment of every undertaking on earth dependent on material means.” Bahá’ís conduct their lives in the midst of a society acutely disordered in its material affairs. The process of community building they are advancing in their clusters cultivates a set of attitudes towards wealth and possessions very different from those holding sway in the world. The habit of regularly giving to the Funds of the Faith—including in-kind contributions particularly in certain places—arises from and reinforces a sense of personal concern for the welfare of the community and the progress of the Cause. The duty to contribute, just like the duty to teach, is a fundamental aspect of Bahá’í identity which strengthens faith. The sacrificial and generous contributions of the individual believer, the collective consciousness promoted by the community of the needs of the Fund, and the careful stewardship of financial resources exercised by the institutions of the Faith can be regarded as expressions of the love that binds these three actors more closely together. And ultimately, voluntary giving fosters an awareness that managing one’s financial affairs in accordance with spiritual principles is an indispensable dimension of a life lived coherently. It is a matter of conscience, a way in which commitment to the betterment of the world is translated into practice.
با بشاراتی که حضرت زرتشت در مورد ظهور حضرت شاه بهرام ورجاوند فرموده اند محقق است که این کوکب لامع بایستی از مشرق زمین و از کشور مقدس ایران که زادگاه حضرت زرتشت می باشد، طلوع فرموده و به نبوات آن حضرت تحقق بخشد.
آئین بهائی با نوعی منطق روحانی به آینده نوع بشر نوید داده و در چهارچوب این پژوهش آینده است که درباره ایران که گاهواره نخستین این آئین است به تفصیل سخن گفته و به صراحت و قاطعیت پیش بینی کرده که جامعه ایران، در آینده ایام عزیزترین جوامع دنیا خواهد شد و حکومتش به عنوان محترم ترین حکومات عالم تلقی خواهد گشت. لوحی زیبا و شیرین که به زبان مناجات به قلم حضرت عبدالبهاء نگاشته شده ذیلا نقل میگردد: " هوالله، پاک یزدانا خاک ایران را از آغاز مشکبیز فرمودی و شورانگیز و دانش خیز و گوهر ریز، از خاورش همواره خورشیدت نورافشان و در باخترش ماه تابان نمایان، کشورش مهرپرور و دشت بهشت آسایش پرگل و گیاه و کهسارش پر از میوه تازه و تر و چمن زارش رشک باغ بهشت، هوشش پیغام سروش وجوشش چون دریای ژرف پرخروش، روزگاری بود که آتش دانشش خاموش شد و اختر بزرگواریش پنهان در زیر روپوش، باد بهارش خزان شد و گلزار دلربایش خارزار، چشمه شیرینش شور گشت و بزرگان نازنینش آواره و در به در هر کشور دور، پرتوش تاریک شد و رودش آب باریک . تا آنکه دریای بخششت به جوش آمد و آفتاب دهش دمید، بهار تازه رسید و باد جان پرور وزید و ابر بهمن بارید و پرتو آن مهرپرور تابید. کشور بجنبید و خاکدان گلستان شد و خاک سیاه رشک بوستان گشت.
جهان جهانی تازه شد و آوازه بلند گشت و دشت و کهسار سبز و خرم شد و مرغان چمن به ترانه و آهنگ همدم شدند. هنگام شادمانی
است ، پیغام آسمانی است ، بنگاه جاودانی است، بیدار شو بیدار شو..."(15)
همچنین حضرت عبدالبهاء در لوحی خطاب به یکی از پارسیان می فرماید: " هوالله، ای سروش پر بشارت، نامه خوش اشارت در نهایت فصاحت و بلاغت بیان اسرار بود و دلیل بر خلوص نیت و محبت پروردگار. حمد کن خدا را که آهنگ سروش شنیدی و شاهنشهی شاه بهرام بدیدی و مانند مرغ چمن به گلشن حقیقت پریدی و بر سرو و سمن گلبانگ اسرار معنوی بلند نمودی.
حال شیفته روی آن دلبری و آشفته آن موی معنبر، عاشقان را آه و فغان لازم و مشتاقان را انین و حنین مستدیم و واجب، پس تا توانی آواز بلند کن و شهناز بزن و مرغان چمن را بیدار کن و در سحرگاه به نغمات خوش دمساز نما و علیک البهاء الابهی.ع ع " (16)
حضرت بهاءالله که از سلاله نجبا و بزرگان و اهل نور مازندران بودند در شب دوم محرم 1233 شمسی مطابق با 12 اکتبر 1817 میلادی در طهران متولد شدند و در سال 1268 شمسی مطابق با 1852 میلادی از طرف خداوند به رسالت برانگیخته شده و آیات الهی بر ایشان نازل گردید و ندای ربانی را از ایران بلند نمودند و در مدت 39 سال دوران رسالت خود با نزول آیات و الواح و دستورات الهی ابناء بشر و جمیع ملل را به وحدت عالم انسانی و صلح عمومی و ترک کلیه تعصبات دعوت فرمودند .
با توجه به اینکه حضرت زردشت محکم ترین برهان را کلام و کتاب الهی می دانند و در کتاب دینکرد می فرمایند :" یکی از براهین و حجت ها و معجزات من این کتاب است."(17)
و در جای دیگر خداوند به زردشت چنین فرمود:"کتابی که فرو فرستادم در جهان کسی از فصحا و بلغا و علما و حکما چنین سخن نیارد گفت، اگر توانند بگویند ، چون عاجز شوند دانند قول یزدان است..."(18)
و در مورد آتشی که حضرت زردشت همراه داشت ، حضرت عبدالبهاء می فرماید:" آن کتاب و کلام الله بود که در دست حضرت بود و نفوذ و اثر کلمات الهی از آتش ظاهره سوزنده تر و قلوب انسان که به منزله آتشکده است چون پرتوی از آن آتش گیرد ، میل و هواهای نفس را بسوزاند و انسان را به قرب الهی کشاند و به فیوضاتش بهره مند سازد."(19)
حضرت بهاءالله یا شاه بهرام ورجاوند نیز با همان کتاب و همان بیان و احکام اهل عالم را به اتحاد و اتفاق و دوستی و محبت دعوت نموده و به این بیان ناطق:" سراپرده یگانگی بلند شد، به چشم بیگانگان یکدیگر را نبینید ، همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار."
و نه تنها حکم جنگ و جدال و قتل و قتال و تنفر و انزجار را که در ادیان ماضیه مستولی بر جهان بشری بود ، نسخ و منع فرمودند بلکه بر این حکم متین تاکید نمودند" که اگر دین سبب اختلاف و نفاق گردد ، البته بی دینی بهتر است" و به این وسیله پیروان آئین اهورائی را از هرگونه دونیت و نفاق و کافر و نجس دانستن یکدیگر منع و برحذر داشتند و خصومت و دشمنی و دوگانگی را گناه عظیم شمردند.
با اعلان فرامین و دستورات آن حضرت ، شمشیرها به غلاف راجع و لغات " اقتلو و قاتلوهم" از قاموس لغات دین الهی و آئین بهی الانوار شاه بهرام ورجاوند محو گردید.
چون خاک ایران موطن حضرت بهاءالله و محل طلوع شمس حقیقت می باشد ، بهائیان خاک ایران را که هر نقطه آن شاهد فداکاریها و جانبازیهای پیروان آئین بهائی بوده عزیز و گرامی می دارند و مستقبل این مرز و بوم را معزز و محترم می دانند.
حضرت عبدالبهاء در یکی از الواح می فرماید:"... بهائیان چنان ایران را در انظار جلوه داده اند که امروز جم غفیری از اقالیم سبعه پرستش ایران می نمایند، زیرا شمس حقیقت از آن افق طلوع نموده و وطن مقدس حضرن بهاءالله است. ملاحظه کنید که چه موهبتی حضرت یزدان در حق ایران و ایرانیان فرمود..."(20)
و در لوحی دیگر می فرماید :"پروردگار عالمیان محض فضل و احسان هیکل ایران را به خلعتی مفتخر فرمود، و ایرانیان را تاجی بر سر نهاده که جواهر زواهراش بر قرون و اعصار بتابد و آن ظهور این امر بدیع است...مشیت الهیه تعلق گرفته و قوه معنویه در ایران نبعان نموده. هذا امر محتوم و وعد غیر مکذوب."(21)
و در بیانی دیگر می فرماید:" مستقبل ایران در نهایت شکوه و عظمت و بزرگواری است. زیرا موطن جمال مبارک ( از القاب حضرت بهاءالله) است. جمیع اقالیم عالم توجه و نظر احترام به ایران خواهند نمود و یقین بدانید چنان ترقی نماید که انظار جمیع اعاظم و دانایان عالم حیران ماند. هذا بشارة کبری، بلغها لمن تشاء و هذا وعد غیر مکذوب.(22)
با توجه به اینکه حضرت بهاءالله ایرانی نسب و کشور مقدس ایران مطلع این کوکب لامع است، بهائیان جهان سرزمین ایران را مقدس می دانند و هموطنان حضرت بهاءالله را محترم می شمارند. به آداب و رسوم ایرانیان، خصوصا مهمان نوازی را که از نیاکان خود به ارث برده اند به دیده احترام می نگرند. همچنین با ظهور شاه بهرام ورجاوند از ایران و انتشار تعالیم و احکامش در سراسر جهان بعضی از آداب و سنن ایرانی منجمله عید نوروز که یادگاری از کیان ایران باستان است در کلیه اقالیم جهان به نام نوروز جشن گرفته می شود. و مقدار زیادی از کلمات و لغات و اصطلاحات زبان فارسی همراه با آیات و الواح نازله از قلم حضرت بهاءالله و حضرت عبدالبهاء مصطلح بین پیروان آئین بهائی در سراسر جهان گردیده است.
ایران نه تنها مورد توجه و تکریم همه بهائیان جهان بوده و هست، به این اعتبار که آئین شان از این سرزمین سرچشمه گرفته، بلکه از آن جهت که بیشتر آثار بهائی به زبان فارسی است و در آثار بهائی تأثیر آشکاری از ادبیات پرمایه ایران خصوصا ادبیات عرفانی و تمثیل ها و تشبیهات و دیگر صنایع بدیع شعر و نثر فارسی به چشم می خورد، موثر در ادبیات بهائی در سایر سرزمین های عالم مشاهده شده است و نیز بسیاری از بهائیان غربی را به آموختن زبان فارسی به منظور دسترسی به سرچشمه آیات الهی و درک بهتر و استفاده بیشتر از این آثار برانگیخته است.
حضرت عبدالبهاء درباره مستقبل ایران میفرمایند: " ... عنقریب ملاحظه خواهد شد که دولت وطنی جمال مبارک در جمیع بسیط زمین محترم ترین حکومات خواهد گشت. ان فی ذلک عبرة للناظرین. و ایران معمورترین بقاع عالم خواهد شد. ان هذا لفضل عظیم".(23)
علیهذا کسانی که ایران را دوست دارند و سربلندی و سرافرازی آن را آرزو می کنند و به پیشرفت و ترقی آن اهمیت می دهند باید مطمئن باشند که ایران معززترین حکومات عالم و مورد غبطه جهانیان خواهد شد. زیرا مهد آئین اهورائی و مظهر ظهور انوار ورهرام بوده و مورد توجه جهانیان خواهد گردید.
The emergence of the materially and spiritually prosperous global civilization associated with humanity’s age of maturity requires that the practical and spiritual aspects of life advance harmoniously together. ‘Abdu’l-Bahá states that while “material civilization is one of the means for the progress of the world of mankind,” until it is “combined with Divine civilization, the desired result, which is the felicity of mankind, will not be attained.”He continues:
Material civilization is like a lamp-glass. Divine civilization is the lamp itself and the glass without the light is dark. Material civilization is like the body. No matter how infinitely graceful, elegant and beautiful it may be, it is dead. Divine civilization is like the spirit, and the body gets its life from the spirit, otherwise it becomes a corpse. It has thus been made evident that the world of mankind is in need of the breaths of the Holy Spirit. Without the spirit the world of mankind is lifeless, and without this light the world of mankind is in utter darkness.
This animation shares some short vignettes and accounts of Abdu'l-Baha's travels in the west during the Christmas season. The accounts are from 'God Passed By' by Shoghi Effendi, and 'Abdu'l-Baha - The Centre of the Covenant' by H.M. Balyuzi. We are thankful to George Ronald Publisher, who owns the copyright of H.M. Balyuzi's book, for their permission for this video. To find out more about George Ronald Publisher visit https://grbooks.com
.jpg)
